Nice to meet you.

      -Clove, wychodzę lepiej wstawaj bo się spóźnisz.

 -Tak, tak już wstaje. Dwie minuty i wstaje. 

 -Ja znam twoje "Dwie minuty". Wstawaj!

 -Dobra, już...-Powoli zwlekam się z łóżka, patrze na telefon, aby sprawdzić, która godzina. 6;57. Jak zawsze punktualnie, "mama" jak zawsze punktualnie wychodzi do pracy. Czemu "mama"? Nie jest moją mama, nawet nie mamy takiego samego nazwiska i to z jej wyboru. Clove Hale. Eva Wellson. Chociaż dobrze, ze mam świadomość tego, że jestem adoptowana, a nie jak wiele dzieciaków dowiaduje się dopiero po ukończeniu 18 lat, lub i później. 

      Słyszę zamykanie drzwi wejściowych i wchodzę do mojej łazienki. Codzienna rutyna. Mycie zębów, prysznic, mycie włosów, makijaż, suszenie włosów, ubranie się, ścielenie łózka. Pakuję torbę do szkoły i schodzę na dół. Kolejna rutyna, robię kawę i płatki na mleku. Siadam do stołu i zaczynam jeść. Jak zawsze. Co z tego ze w Beacon Hills? Jest jak zawsze. Zmywam po sobie, biorę klucze do mieszkania, wychodzę, zamykam drzwi i szukam w torebce kluczyków do samochodu. Która godzina? 7;52. Świetnie.

 -Cholera!-Wykrzykuję przez przypadek. Przeszukuje torebkę, tym razem w poszukiwaniu kluczu do mieszkania i wbiegam do domu jak poparzona. Szukam w salonie i kuchni-nie ma. Wbiegam do pokoju na górze, przeszukuje cały pokój. Nie ma. Jeszcze bardziej zdenerwowana biegnę do łazienki. Mądrze. Kluczyki do samochodu na umywalce. Brawo, Clove! 8:02. Już spóźniona. Biegnę na dół, zamykam drzwi i wsiadam do samochodu. Staram się być jak najszybciej w szkole, ale jak zawsze nic nie idzie po mojej myśli. Praktycznie za zakrętem zatrzymuje mnie policja. 

 -Poproszę prawo jazdy i dowód. -Szeryf. Super. Jeszcze jakby to był normalny glina to lepiej, ale szeryf? Nie ma nic lepszego do roboty? Serio? Szeryf Stilinski. Nie znam. No dobra. Sięgam do torby i wyjmuję prawo jazdy i dowód.

 -Jesteś tego świadoma, że przekroczyłaś dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym?

 -A czy Pan jest świadomy, ze to mój pierwszy dzień szkoły i jestem spóźniona?

 -Beacon Hills High School?

 -Tak. Mogę już jechać?

 -Mój syn, Stiles tam chodzi. -Niech już przestanie gadać, chcę jechać.

 -To fajnie. -Próbuję się uśmiechnąć, choć jestem zła, zmęczona i spóźniona.

 -Dobra, możesz jechać, tylko uważaj, tym razem ci odpuszczę.

 -Dziękuję. -Chociaż w myślach mam ochotę mu przywalić to i tak się uśmiecham i jadę.

Docieram do szkoły godzina 8:21. I kolejna niespodzianka. Dyrektor na korytarzu, mam nadzieje że moja sala jest gdzieś obok mnie i mu zwieje, ale nie. Jak zawsze, Clove musi mieć najgorzej, bo czemu nie? 

 -Panna Hale? -Krzyczy dyrektor. Wpadłam. -Lekcje się zaczęły dwadzieścia minut temu!

 -Wiem, wiem ja... ja tylko jechałam i... i zatrzymała mnie policja.

 -Co zrobiłaś?!

 -Nie, nic złego, tylko kontrola.

 -Lepiej będzie jak cie odprowadzę do sali. Miałem cię przedstawić, ale spóźniona. -Nic gorszego się już chyba dziś nie wydarzy. Chociaż, to ja. Clove. Nic nigdy nie wiadomo.

 -Przywitajmy kolejną nową koleżankę, miałem ją przedstawić wcześniej, ale się trochę spóźniła. -Wchodzimy do klasy ,a ja jak zawsze udaję szczęśliwą i się uśmiecham. -Clove Hale. Przywitajcie ją ciepło. 

      Wszystkie miejsca są zajęte, jest tylko jedno wolne, za jakimś chłopakiem. To jest już lepsza wiadomość. Siadam i wyjmuje segregator, widzę że wszyscy mają otwarte na konkretnej stronie, a obiecywałam sobie, bez wilczych mocy kiedy nie są naprawdę potrzebne. Nie mam nikogo bliżej, aby zapytać więc stukam lekko w plecy chłopaka przede mną, który natychmiast się odwraca.

-Ej, cześć, na której stronie mam otworzyć? -On bierze mój segregator i przewraca kartki na odpowiednia stronę i się do mnie uśmiecha. -Dziękuję. -Próbuję się słodko uśmiechnąć co mi raczej nie wychodzi.
      Kiedy długa i nudna lekcja wreszcie mija (bo czego innego można spodziewać się po biologii?) podchodzi do mnie ładna, ciemnowłosa dziewczyna.
 -Cześć, jestem Charlotte, miło mi cię poznać. Wiem, trochę staroświecko z tym "miło mi cie poznać". Przyzwyczajenie.
 -Cześć, Clove. -Mam coś mówić o tym poznawaniu? Nie mam pojęcia, ale powiem, aby było jej milo. -Mi też m-miło mi cię poznać.
 -Nie musiałaś się przedstawiać, znam cię. -Co? Skąd? Ja jej w życiu na oczy nie widziałam. Charlotte obejrzała się na boki czy nikt nie słucha, ani nie patrzy. -Jesteś wilkołakiem. I to legendą. Fioletowe oczy. Wiem, ponieważ jestem czarownicą, one wiesz, znają się na takich rzczach?
 -Co? Co proszę?
 -Clove, nie udawaj, nawet cię widziałam. -Dobra to zaczyna robić się dziwne. -Po prostu mi zaufaj, nie chcę źle, chcę się z tobą zaprzyjaźnić.
 -Nie no, okej ja ci ufam, tylko gdzie ty mnie widziałaś?
 -Mieszkałaś wcześniej w Seattle, prawda?
 -Tak.
 -To własnie tam. Idziemy?
 -Gdzie? -Kompletnie tracę głowę. Nie mam pojęcia co się własnie stało. Czy rozmawiam z czarownicą, która chce być moją przyjaciółką...? Nie rozumiem. Nie chcę rozumieć.
 -No chyba do szafek, po książki i segregatory na następna lekcje? To, że jesteśmy supernaturalne nie oznacza, że nie mamy normalnego życia. I jeszcze do automatu, umieram z głodu.
 -A, tak chodźmy.
       

     Kilka następnych lekcji jak zawsze minęły nudnie i cały czas się wydłużały, wieczność dosłownie. Wreszcie przyszła przerwa obiadowa. Myślałam, że umrę na tych lekcjach. Poznałam jeszcze parę osób: Jacksona, Lydię, Allison i Danny'ego. Miłe osoby. No dobra, może nie wszystkie. Tym bardziej Jackson. Jest przystojny, ale... nie miły. Stanowczo nie.  

 -Wreszcie przerwa obiadowa, jestem straasznie głodna.

 -Charlotte, dopiero co jadłaś...

 -No i?

Stanęłyśmy razem w kolejce i wiedziałam że coś nie gra. Pachniało tu wilkołakiem. Tak wiem, miało być bez żadnych wilczych mocy, ale no, tu chodzi o życia! 

 -Ej, Charlotte...

 -Hm? -Zastanawiam się czy powiedzieć Charlotte o wilkołaku, ale zostawię to chyba dla siebie. Nie znam jej, nie wiem co zrobi z tą informacją. Wydaje się normalna, ale nigdy nic nie wiadomo, tak?

 -Co bierzesz do jedzenia?

 -Coś najbardziej kalorycznego, a ty?

 -Sałatkę chyba...

 -Po co marnować życie na "sałatkę"? -I w tym momencie to poczułam. Wilkołaka. Stał dokładnie za mną. 

 -Charlotte... -Szepnęłam. -Kto to jest ten za mną?

 -To jest chyba Sean... lub Sam... lub Scott... -Nie wiedziała tego, co było jak na razie jedyną informacją, której potrzebowałam, fajnie. -W każdym razie McCall. A co?

 -Nie, nic takiego.

 -Podoba ci się, co? -Dobrze, że myśli o tym, a nie o czymś innym. Typu, że to supernaturalny.

 -Nie jest w moim typie. Wolę zabawnych, otwartych i chociażby przystojnych lub nawet ładnych.

 -Słuszna uwaga. -Odwróciłam się aby spojrzeć na pana S. McCall'a, który w najlepsze rozmawiał ze swoim przyjacielem. Przysłuchałabym się ich rozmowie, ale w tym momencie miałam wziąć lunch.

 -Sałatkę cezar.

 -2,50. -Wyjęłam z torby portfel i zapłaciłam kucharce. Jakość dania nie była... hm... powalająca. Nawet nie była dobra, ale robiłam się już strasznie głodna. Kiedy odchodziłam próbowałam się przyjrzeć z daleka zachowania McCall'a i jego przyjaciela. Nic w tym nie było dziwnego. Brali jedzenie, płacili i szukali wolnego stolika, kiedy my z Charlotte siedziałyśmy już w świętym spokoju z daleka od tamtych. Widziałam, że Charlotte się za mnie pytająco patrzy, a ja tylko podniosłam jedną brew, bo nie miałam pojęcia o co jej chodzi. 

 -McCall! -Niespodziewanie krzyknęła. -Choć no tu razem ze swoim przyjacielem! -Krzyknęła przez całą stołówkę.

 -Co ty wyprawiasz!?

 -No wołam twojego kochasia, a co? 

 -Nie jestem w nim zakochana! 

 -Ta, a ja nie jem 3000 lub więcej kalorii dziennie.

 -A jesz?

 -A nie?

 -Jesteś przecież chuda.

 -Można to nazwać pewnym rodzajem "magii". -Czy ona miała na myśli bulimię...? Wolę nie wiedzieć. Oni już szli w naszą stronę. O nie. Co ona im powie? Jak to, że mi się podoba pan S. to ze strony ludzkiej powinno to być dla mnie okropne, ale ze strony wilkołaka-dobre. 

 -Co chciałaś? -Zapytał McCall Charlotte z lekkim strachem i trochę spoglądając na nas.

 -Przysiądziecie się do nas? Bo widziałam, że szukacie miejsca. -Odpowiedziała jak zawsze "milo" Charlotte.

 -Tobie co się stało? Nawróciłaś się? -Zapytał kolega wilczka. 

 -Stilinski, tobie gorzej? Siadaj i nie marudź po chyba po raz pierwszy w twoim nędznym życiu dziewczyna, a nawet dwie, prawda Clove? Zapraszają cię do stolika, więc usadź swój tyłek na tym krześle i przestań marudzić. -I miła Charlotte znikła już z powierzchni ziemi. Aż się uśmiechnęłam pod nosem.

 -Miła jak zawsze. -Charlotte uśmiechnęła sie wrednie, a oni wystraszeni usiedli z nami. Zaraz po tym dosiadły się kolejne osoby. Lydia, Allison, Jackson i Danny. Mina rzekomego Stilinski'ego przekraczała wszelkie granice kiedy zobaczył Lydie Martin. Myślałam, że wybuchnę śmiechem i prawie tak było. Pochyliłam się do ramienia Charlotte i zaczęłam się tak śmiać, że pomimo nie było mnie widać to i tak wszyscy się na mnie popatrzyli. Wymieniłam spojrzenia z Charlotte, jak dawne znajome i wybuchnęłyśmy śmiechem.

 -Umiesz czytać w myślach czy co? -Szepnęłam.

 -Nie, ale mina Stiles'a przebiła wszystko.

 -Kogo?

 -Stiles Stilinski. To jego imię, Stiles. -Dopiero teraz coś ogarnęłam. Stiles Stilinski. Jak szeryf, no to nieźle. To syn szeryfa. Ma szczęście chłopak.

 -Clove, jesteś tu nowa, więc poinformuje cię, że jutro jest moje impreza urodzinowa na, która przychodzą WSZYSCY. -Kiedy usłyszałam jej sposób mówienia i podkreślenia słowa 'wszyscy', jeszcze bardziej się przekonałam, że jest pusta. -Ty też przyjdziesz? -Raczej lubię imprezy, ale jak na razie nikogo tu nie znam i nie mam z kim pójść i no nie wiem, po prostu nie mam ochoty. Musze się jakoś wykręcić.

 -Nie wiem, nikogo tu nie znam, nie mam z kim pójść, sama wiesz? -Mam nadzieję, że wykręciłam się z tego bagna.

 -Zaraz ci kogoś znajdziemy, nie martw się. -Lydia się uśmiechnęła. Fajnie, znajdzie mi kogoś. Nie ma się przecież czym przejmować. Pójdę z jakimś życiowym łamagą. Dobra. Wszystko będzie super! -Stiles? Idziesz już z kimś?

 -Nie, nie idę. -Pójdę ze Stilinski'm na imprezę na, której przecież będą 'WSZYSCY' (w myślach naśladuję głos Lydii Martin). W rzeczywistości ładnie się uśmiecham, aby chłopczykowi nie zrobiło się smutno i przysłuchuję się rozmowie, o tym z kim mam iść na imprezę, chociaż ta rozmowa odbywa się bez mojej ingerencji. 

 -Pójdziesz z Clove? Bo ona nie ma z kim iść, bo się dopiero co wprowadziła i wiesz... -Głos Martin staje się jeszcze bardziej denerwujący, bo przeszła na tryb słodkiego cukiereczka.

 -P-pewnie. -Chociaż jak tak pomyśleć to on wcale nie jest taki zły. Jest dziwny, to prwada, ale każdy jest w jakimś stopniu dziwny. Ja też. Może by my dać szansę, tak? To w końcu ja biorę tabletki na uspokojenie...

 -Widzisz, Clove! Już masz partnera! 

 -Dziękuję, Lydia. -Uśmiechałam się jak zawsze kryjąc co czuję tak na prawdę. 

 -Nie ma za co, przecież dla jednej z moich przyjaciółek zrobię wszystko! -Posłałam szeroki uśmiech w stronę Panny Martin, która coraz bardziej mnie do siebie zniechęcała. Nienawidzę takich pustych nastolatek, które uważają nowo poznane osoby za przyjaciół i robią wszystko dla popularności. Nienawidzę ich, ponieważ sama taka byłam. Usłyszałam jak Charlotte krztusi się frytką, ale wreszcie bez uderzenia w plecy sobie radzi i mówi:

 -Clove, już zjadłam. Idziemy.

 -Ale ja jeszcze... - Nie zdążyłam dokończyć, a Charlotte pociągnęła mnie za ramię a ja z otwartą sałatką na tacy (która cała przez to szarpnięcie się wywaliła z plastikowego opakowania) wstałam i ciągnięta przez Charlotte szłam tyłem. -Co ty robisz!?

 -Nienawidzę Lydii Martin. Dosyć.

 -Przecież jest miła i taka słodka. -Kłamałam, ale robiłam to... Z MIŁOŚCIĄ!

 -Po twojej minie było widać, że też masz jej dość. -Aż tak to było widać? Byłam aż tak zniesmaczona? Jeżeli to było widać to Martin się tylko ośmieszała. -A wiesz kto wcześniej się przyjaźnił z Lydią Martin? Dlaczego wszyscy się jej boją? I kto wcześniej się spotykał z Jacksonem Whittemorem? JA! CHARLOTTE RORAINE! -Mówiła to z wściekłym szeptem. Jakby wężowym głosem z jadem. Nie. Nie ważne. Co ja zaczynam myśleć? Czy ja postradałam umysł? 

 -A czemu z tobą zerwał?

 -Bo moja przyjaciółka Lydia mi go poderwała? -Znowu wężowy głos.

      Następna lekcja to była chemia z Panem Harrisem, jak się przedstawił. Kompletnie nic nie rozumiem. W Seattle miałam ogólnie inne tematy na chemii niż te co oni tutaj. Nie mam pojęcia o czym gada ten facet. 

 -Może nowa koleżanka Hale podejdzie do tablicy, skoro tak pięknie rysuje w notatkach to równanie chemiczne tez umie. Proszę Panno Hale?

 -Co? -Nie słuchałam go. Pomimo, że nic nie rozumiem to i tak go nie słuchałam, tylko rysowałam jakieś twarze na kartkach w segregatorze, udając że robię notatki. Harris stał centralnie nade mną, a ja z osłupiałą miną wyprostowałam się, szybko zamknęła segregator i przełknęłam głośno ślinę. -Znaczy, słucham?

 -Do tablicy i na następny raz grzeczniej. Grabisz sobie w pierwszy dzień, Hale. -Cała klasa się na mnie patrzyła ze zdziwieniem. Chyba to jeden z tych 'okropnych' nauczycieli. Co ja narobiłam. Na tablicy były rzeczy, których nie ogarniałam. Nic. Wzięłam do ręki kredę i próbowałam coś napisać. Zacisnęłam rękę w pięść. Nie tu, nie teraz. Nie wysuwaj pazurów, Clove. Przecież umiesz się powstrzymać. Odetchnęłam głęboko i ta myśl o pazurach już przeszła. Przyjrzałam się dokładniej wzorowi, ale i tak nic nie umiałam. Jeszcze chwilę myślałam, bez skutków.

 -Siadaj. Lepiej się naucz i pisz notatki bo będziesz miała przechlapane. -Powiedział znudzonym głosem Harris. Potaknęłam i usiadłam. Nieźle się wkopałam. Zadzwonił dzwonek. Wreszcie, sama udręka. Jeszcze zapisy do cheerleaderek i koniec zajęć. 

 -Hej, Clove! -Usłyszałam jak ktoś krzyczał do mnie. Odwróciłam się i zobaczyłam Stiles'a machającego i biegnącego moją stronę. Pewnie chce odwołać tą imprezę. Nie szkoda. -Bo pomyślałem, że jak nie radzisz sobie z tą chemią to może wpadniesz dziś do mnie i się pouczymy razem? Pomogę ci, dla mnie to łatwe. -Jednak nie chce tego odwołać. Ciekawe, a nawet chce się umówić.

 -Pewnie, tylko podaj mi swój adres i numer telefonu.

 -Tak, już podaję.

 -Poczekaj wyjmę telefon i zapiszę. 

 -Tylko ja mam teraz jeszcze trening Lacrosse i...

 -Spoko, ja mam jeszcze zapisy do cheerleaderek, więc...

 ***

Taki trochę krótki rozdział na sam początek. Mam nadzieję, że się spodoba. :)

                                                                                                                                               XX